Archief uit de ‘Toms Verzetje’ Categorie

Toms Verzetje #4

D918

Moordenaars. Zo noemde oerrenner Octave Lapize de parcoursbouwers van de Tour de France, toen zij het peloton in 1910 voor het eerst over de Col du Tourmalet stuurden. Het was de eerste klim ooit in de Ronde en het was gekkenwerk, oordeelde Lapize, die wel als eerste bovenkwam. Exact een eeuw later is de D918 tussen Luz-Saint-Sauveur en Sainte-Marie-de-Campan, in het meest zuidelijke stukje van Frankrijk, het decor van het slot van wat als een ‘gemiddelde Tour’ kan worden omschreven. Met een Spaanse overwinnaar zonder glans. Maar de Tourmalet, ja, dat blijft één en al wielerhistorie. Maar liefst twee keer moeten de arbeiders van de weg zich naar de top zien te hijsen. De eerste keer komt oudgediende Moreau als eerste boven, de tweede keer wint Andy Schleck er de etappe. Amper achttien uur nadat de jonge Luxemburger op 2115 meter hoogte Contador verslaat, start ik aan ‘mijn’ beklimming van de Tourmalet. Samen met vier andere leden van de oranje brigade. Dik achttien kilometer klimmen tegen bijna acht procent. En dan heb je bijna anderhalf uur de tijd om terug te denken aan de Tour-renners die op de Tourmalet hun weg naar eeuwige roem probeerden te bewandelen. Aan Coppi, Bobet en Bartali, die hier de basis legden voor hun eindoverwinning in de Tour. Of aan degenen die in de loop der jaren meer dan eens de top van de Tourmalet als eerste wisten aan te tikken: Bahamontes, Robic en Van Impe. Eugène Christophe brak er in 1913 zijn voorvork en moest te voet naar een smederij tien kilometer verder om zelf zijn fiets te repareren. Da’s allemaal verleden tijd. En tijdens de laatste loodzware klimkilometer van de Tourmalet, met een stijgingspercentage van tien procent, denkt de gemiddelde wielertoerist nog maar aan één ding: bovenkomen. Ik ook. Op de top ga ik een eeuw terug in de tijd en denk ik aan Lapize. Hij had gelijk. Parcoursbouwers die de Tourmalet in de route opnemen, zijn moordenaars.

Eens in de zoveel tijd doet WVB7-lid Tom zijn relaas in de rubriek ‘Toms Verzetje’. De onderwerpen hebben altijd iets met wielrennen te maken. Dit was aflevering 4.

Toms Verzetje #3

Fabian

Historisch. Legendarisch. Het is maar hoe je ’t noemen wilt. Op amper een halve meter afstand zie ik Fabian Cancellara wegrijden van zijn vluchtgezel Boonen. Op het steilste deel van de Muur van Geraardsbergen, waar de kasseien schots en scheef liggen. Die bonkige Zwitserse dijen lijken er geen moeite mee te hebben, terwijl de hoop van Vlaanderen zich naar de top van de Kapelmuur harkt. De Ronde van Vlaanderen, ook wel de Hoogmis genoemd, wordt voor de zoveelste keer beslist op de Muur. Al met al maar een paar honderd meter lang, maar o zo lastig. Een mythe. En nee, de Muur liegt nooit. Ook nu niet. Lance Armstrong mag dan wel in een groep vlak achter de koplopers zitten, The Boss komt in de verste verte niet in de buurt van Cancellara. Het is de vraag of de Texaan er wakker van zal liggen. Ik denk van niet. Een schande is het zeker niet, want niemand mag deze eerste zondag van april in de schaduw staan van Cancellara. Terug gaan mijn gedachten naar zijn zeges in Milaan-San Remo, Parijs-Roubaix en prologen van Tour en Vuelta. Hoe de wereldkampioen tijdrijden kan fietsen, het is om jaloers van te worden. Een dag voor zijn glorietocht naar Meerbeke, wanen zo’n 19.000 wielertoeristen zich voor ’n dag prof. Op dezelfde heuvels. Dezelfde kasseistroken. Ook ik doe mee aan die gekte. En ja, overal kom ik fietsend boven. Van Oude Kwaremont tot Paterberg, van Taaienberg tot Molenberg. Behalve op de Muur. Er is daar geen doorkomen aan, met al die fietsfanaten. Precies op de plek waar Cancellara wegrijdt van Boonen, klik ik m’n schoen uit het pedaal. Stukje lopen dan, hup, de fiets weer op. Maar daarvoor ben ik niet naar Geraardsbergen gekomen. Op tweede Paasdag volgt mijn revanche. Drie keer hijs ik mezelf naar boven. En ik ben de gelukkigste man van Vlaanderen en omstreken. Omdat ik hetzelfde voel als Cancellara. Heel even dan.

Eén keer per maand doet WVB7-lid Tom zijn relaas in de rubriek ‘Toms Verzetje’. De onderwerpen hebben altijd iets met wielrennen te maken. Dit was aflevering 3.

Toms Verzetje #2

Boogie

Het was, op de seconde af, precies half acht. Tussen alle Brabantse wielerliefhebbers door, glipt een Haags jochie door de ingang van ’t Putje in Oss. Blonde krullen, hagelwitte tanden en zonnebankbruin gezicht. Michael Boogerd (‘Boogie’) heeft net een retourtje Vancouver achter de rug en heeft óók nog eens een paar dagen met z’n zoon op de ski’s in de sneeuw gestaan. Terwijl hij zich deze laatste februariwoensdag in een zaal met zo’n tweehonderd wielerliefhebbers bevindt, gaan mijn gedachten uit naar ál die keren dat ik Boogie heb zien zwoegen, zweten en afzien op één of andere Alpen- of Pyreneeënreus. Of gewoon in een oer-Hollands criterium. Terwijl ik Michael aan het publiek van het Brabants Wielercafé voorstel, wordt er een bijna dertien jaar oude foto getoond. Gemaakt ergens in de maand juli. Links Michael in zijn eerste rood, wit en blauwe trui. Rechts ikzelf, amper elf jaar oud. Het is voor één van de hotels van Disneyland Parijs, waar zowat alle ploegen hebben overnacht in aanloop naar de laatste rit van de Tour dat jaar. Het is een eerste ‘officiële’ kennismaking met de man die ruim een decennium lang dé vaandeldrager van het Nederlandse wielrennen zou worden. Die overwint in Parijs-Nice, de Amstel Gold Race en de Tour. En nee, dan is het logisch dat in het één uur durende gesprek voor een overvol café de term ‘het zwarte gat’ niet valt. Met odes in woord en muziek. Mart Smeets zei het al eens tijdens de laatste meters van de Rabo-renner op weg naar zijn zege op La Plagne. “Boogerd geniet met volle teugen, en wij genieten met hem mee.” Ook op deze woensdagavond is het van toepassing. Nederland moet de sporthelden meer waarderen dan nu het geval is. En ja, Boogerd is een held. Voor altijd.

Eén keer per maand doet WVB7-lid Tom zijn relaas in de rubriek ‘Toms Verzetje’. De onderwerpen hebben altijd iets met wielrennen te maken. Dit was aflevering 2.

Toms Verzetje #1

Stuurbordje

Maandagmorgen, het is een paar minuten over negen wanneer de telefoon overgaat. Erik. Welke naam hij moet invullen op het inschrijfformulier van de Giro Toertocht Amsterdam. Die naam komt op het stuurbordplaatje en is voor de in roze gehulde toeschouwers in Noord-Holland die negende mei, hét herkenningspunt bij uitstek. Of we daar niet WVB7.nl op moeten laten zetten, klinkt het aan de andere kant van de lijn. Jammer, mijn inschrijving is net op de elektronische brievenbus gedaan, hetzelfde geldt voor Mark.

Het heeft wel iets, zo’n persoonlijke stuurbordplaat. Afgelopen september reed ik er al mee rond over het Assense TT-Circuit, tijdens de toertocht rondom de start van de Vuelta. Je voelt je net een prof en, eerlijk is eerlijk, het ego wordt er mee gestreeld. Maar of het een broodnodige toevoeging is voor een dagje fietsplezier, dat valt sterk te betwijfelen. Want vergeet niet dat iedere toertochtdeelnemer ‘gewoon’ betaalt voor z’n eigen naam op dat bordje. Bij de inschrijving voor de Amstel Gold Race kunnen deelnemers exact 41 euro neertellen. Waarvoor ze zich één dag afbeulen in de heuvels van Zuid-Limburg. Gewoon, op de openbare weg. Maar ja, ook een vijfkoppige WVB7-delegatie daar tóch weer present. Samen met 11.995 medefietsers. Wat precies het succes van dit soort massatochten is, weet ik niet. Misschien is het de roep naar erkenning, of het gemis van een bestaan als profwielrenner. Feit is wel, dat het vaak de nét iets te zware lijven zijn, die zich op dit soort dagen richting de top van de Camerig, Kruisberg of Cauberg proberen te hijsen. Inclusief het nodige gehijg en gekreun. En ik doe daar vrolijk aan mee en vind het niet eens erg daar een paar tientjes voor neer te leggen. Meerdere keren zelfs. Want een hobby mag geld kosten.

Twee keer per maand doet WVB7-lid Tom zijn relaas in de rubriek ‘Toms Verzetje’. De onderwerpen hebben altijd iets met wielrennen te maken. Dit was aflevering 1.